may problema ang sassy lawyer kay ka amado, at paalam ka bel

may isang newspaper article/blog post si sassy lawyer connie veneracion ukol sa nobela ni National Artist for Literature Amado V. Hernandez na "Ibong Mandaragit." required reading kasi para sa anak niya sa high school, at may halong inis sa kanyang mga salita dahil maski sila daw mag-asawa di daw nila maintindihan yung pagkakasulat ng nobela. di ko pa nabasa ang nobela, pero natatantiya ko na marahil dahil nung kopong-kopong pa nasulat yun ay baka iba nga ang style ni Ka Amado, at di kayang ma-digest ng mga nyokons kagaya ni CV, na nagsusulat sa ingles, hehe.

the long and short of it is that sana daw lahat na lang daw ng literary text ay madali intindihin. kagaya daw nung kay Hemingway at kay Batjay. oo, si Uncle Batjay, na nagsusulat tungkol sa mga kulangot at tite niya. elitismo daw ang magkaroon ng panitikan na hindi maintindihan. (tinawag pa niyang "crap" ang panulaan ni Jose Garcia Villa, bakit daw puro comma lang yung laman ng tula?)

hemingweys, ano ba? bakit ba niya sinisisi si Ka Amado? anlabo naman. eh kung di niya maintindihan baka di siya deserving magbasa ng ganun. maski sassy lawyer pa siya at sikat na blogger. what da hell?!? nagbasa kami dati ng Almario, para sa kursong MA Pantikang Anakpawis, dinugo din kami. pero maski di namin maintindihan, nakakadala pa rin yung tula. sabi ng isang prof ko dati, ang tula daw, parang kanta. may ritmo daw yan at mga tunog-tunog. kaya maski di mo maintindihan, maganda pa rin daw ang tula kung masarap pakinggan pag binabasa.

pero apparently, hindi papasa yun kay sassy lawyer, dahil ang gusto niya para sa panitikan ay yun lang madaling basahin. pasismo ito!

sa isang banda, makailang ulit naman nang binaggit sa mga workshop na kung di mainitindihan ang mga pinagsusulat mo ay wag ka na lang magsulat. siguro nga may (mababaw) na point si CV dito. pero may problema ako sa pagkukumpara niya kay Amado Hernandez at Batjay. ano bang kalokohan ito? sa dinami-dami naman ng manunulat sa bansang ito oo. saka sa aking palagay ay katangahan ang proposal na dapat iisa lang ang boses ng panitikan, iyong madali lang maintindihan, siguro, parang blog post lang. kaya lang hindi naman pwede magtayo ng Manunulat Factory sa isang bakanteng lote sa UP para lang pagsilibihan ang mga kagustuhan niya, yung may assembly line ng mga manunulat na nagsusulat ng isang klase ng mga sulatin.

bakit pa ba pina-publish sa diyaryo ang ganitong mga klaseng artikulo? wala na ba tayong natutunan kay Malu Fernandez? (at oo ni-rehire pa rin ng diyaryo si Malu, sana nga lang may natutunan siya sa kanyang mga naging pagkakamali.)

nakakatawa at nakakalungkot ding isipin na si Sassy Lawyer ay si Sassy Lawyer- titulado at may pinag-aralan, at possibly burgis dahil ang kanyang blog ay "powered by Canon, Apple, nicotine...etc (bakit kailangan maghayag ng mga branded na bagay? pwede namang gumamit ng powered by Love, Power, etc.?)" samantalang si Amado Hernanddez ay isang labor leader na nakulong dahil sa kanyang pakikisangkot sa komunismo. tunggalian pa rin ba ito ng mga sensibilidad ng mga uri? pati ba naman paraan ng pagsusulat ng mga National Artist ay pinakikialamanan? hay ano ba.

at ngayong linggo, nagluluksa ang bayan para sa pagkamatay ni Crispin Beltran, Ka Bel sa nakararami, Representative ng Anakpawis Partylist sa Kongreso, dating lider ng Kilusang Mayo Uno (na nais gawin ni President GMA na Kilusang Mayo Singko, para daw long holiday, hahaha). namatay siya mula sa pagkahulog sa hagdan habang nag-aayos ng tulo sa bubungan nila sa kanilang bahay sa Bulacan. kung di ka pa makahanap ng simbolismo diyan ay ewan ko na lang. nung isang gabi sa radyo, inungkat ang mga assets ng mga kongresista dito sa Pilipinas, si Mikey Arroyo ang isa sa pinakamayaman, at si Ka Bel ang pinakamahirap.

ganyan ang nakakalungkot na buhay sa Pilipinas.

dalawang litrato mula sa surigao/agusan i dunno where i am anymore

pero andaming nakasakay sa motor


at kung mahilig ka mag-surf, subukan mo na lang pag may tsunami hehe ang cute ng drowing kulang na lang may talk bubble na "nyay!!! tsunamin!! inaykupo!" saka may pawis-pawis yung tao sa gilid ng ulo

Pinagtagpo

Ito ang ating kapalaran.
Ikaw ay talon,
at ako, batis:
Walang-hanggan kang dadaloy sa akin,
ngunit hindi naman kita kayang ipunin,
at kailanma'y hindi mo ako kayang anurin.

salin ng "Star-Crossed" ni Ronald Baytan, mula sa Ladlad 2: Anthology of Philippine Gay Writing

minsan, nakakakilig din yung mga ganitong bagay

yung tipong yung #1 lang naman na pinoy blogger sa wordpress ang nag-aanunsiyo ng mga ganitong klaseng bagay sa madla. hehehe. last year pa ito, pero ngayon ko lang nakita, e. hehe. di pa kami magkaibigan ni cabron nito nun.



eheheheh.

ang haggard talaga maging nanay minsan

bagong schoolyear, ililipat ko yung anak ko kasi dun sa dati niyang school parang hindi effective sa kanya ang buong set-up. bored siya sa skwela at hindi motivated mag-aral. pag tinutulungan ko siya sa mga projects at homework niya ako rin naiinip. parang ano ba, there's got to be a better and much more exciting way to teach first graders.

kalagitnaan ng school year, kinukulit ako ng anak ko na magturo na lang daw sa school niya. may time kasi na lahat ng mga lessons niya inuulit ko pa ituro dito sa bahay kasi di daw niya magets. haler? eh di sana naghome school na lang kami, diba?

madalas na din siya umuuwi nun na laging walang seatwork. tapos may malaking pulang question mark dun sa notebook/libro at nakalagay, "No Seatwork." hindi rin ako kumporme sa pulang bolpen. ang ibang progresibong mga guro ngayon, hind na sila gumagamit ng pulang bolpen. nakakatrauma daw sa bata ang pulang bolpen. mas friendly daw ang green o purple ink.

naiinis talaga ako sa No Seatwork na yan. pakiramdam ko kasi, ako ang sinisisi ng teacher niya kung bakit 'di gumagawa ang anak ko. e ano ba siya? siya ang teacher sa skwela, dapat mapasunod niya yung bata. bakit 'pag sa bahay naman napapagawa ko ng assignment. eh dapat siya rin kaya niya rin manduhin yung anak ko.

may problema talaga ako sa teacher niyang yun simula pa ng unang araw ng klase. hinatid ko yung anak ko, hindi siya marunong ngumiti. ang aga-aga, haggard na siya agad. nung unang araw ng PTA meeting, hindi siya marunong mag-ingles. nung ikalawang linggo na ng pasok, siya pala ang english teacher. jusko.

in fairness sa school, nilipat naman nila yung partikular na guro na yun sa ibang subject. kaya lang, dalawang subject ang tinuturo niya- makabayan at filipino. mahirap ituro ang filipino, lalo na kung ang sagwa ng textbook na ginagamit. madali lang ituro ang makabayan kung isa kang guro na may imagination. sadly, ang boring ng textbook at ang boring ng guro. at dun na nagsimula ang No Seatwork.

nakailang balik ako sa kanyang adviser at sa mismong guro na yun. inexplika namin ng kaibigan ko ang mga bagay na inaasahan namin sa kanila bilang guro, at ipinaliwanag namin kung ano anong tipong bata ang anak ko- kung paano namin siya tinuturuan sa bahay, ang mga pinapasyalan namin, kung paanong pinalaki ko siyang pumapayag akong may opinyon siya sa mga bagay-bagay.

oo daw. yung lang sinagot ng guro. as in ang haba-haba ng sinabi namin, at yung lang ang sinabi, "ah..yes."

ok fine. so anyway, natapos naman ang isang taon ng pagiging grade 1 ng anak ko. nanlumo ako nung nakita ko ang card ng anak ko- mula 87 ay naging 75 ang grade niya sa makabayan sa last trime. huwaaat?!?! ano ba ang hangal-hangal naman nito. hindi naman ako grade-conscious pero sobrang tarantado naman ng teacher na magbibigay ng ganoong grade sa bata. okay lang siya, what duh? saka paano ka pa magrereklamo, eh huling grading period na?

so kahapon, galing nga ako sa school niya at tinanong nila kung bakit ko daw ililipat yung anak ko. syempre sinabi ko yung totoo. syempre ang haba-haba. at dahil napagkakamalan akong high school ng ibang tao at pinalaki naman akong may galang sa matatanda eh feeling ko ang yabang-yabang kong klase ng tao para sabihin sa kanila ang mga mali sa eskwelahan nila. sobrang nahaggard ako dun. hindi naman ako confrontational na klase ng tao pero hindi rin ako marunong magsinungaling. hay ewan.

sabi nila, tinanggal na daw yung gurong yun. eh para saan pa? how many kids were exposed to her incompetency for a whole school year? saka nakailang complaints na ang parents wala naman silang ginawa. anong klaseng sistema yun? bakit ka pa nagbabayad ng mahal tapos gagaguhin lang yung anak mo? feeling ko nga wala kaming na-accomplish this shool year. tapos minsan nga, nagfield trip kami, iba naman yung pinuntahan namin kesa dun sa nakalagay sa sulat. the admin felt it wasn't necessary to inform the parents of the change in itenerary. para naman kaming nakidnap nun.

minsan ang hirap maging batang nanay. feeling mo pinapanood ka ng ibang magulang at inaantay magkamali dahil bata ka pa nga at walang masyadong alam sa buhay. kapag nagreklamo ka pwede nila isisi sa'yo kasi baka ikaw ang 'di marunong maging nanay. minsan 'pag nakikipag-usap ako sa teacher ako pa yung sinisisi, kesyo yung anak ko daw ang makulit. kaya nga minsan naiinis ako sa nanay ko pag kinukulit ako tungkol sa school ni kaloy, kausapin ko daw uli teacher. di ko naman masabi na nakakahaggard na magreklamo dun. kasi parang di ako sineseryoso kasi bata pa ako. eh sasabihin lang naman ng nanay ko, "eh gumawa ka ng anak e, responsibilidad mo yan." parang ang galeng naman na moral support yun.

next week, babalik ako dun para kunin yung Certificate of Good Moral Character ng anak ko. baka di pa nila ibigay pagtapos ko magreklamo. binayaran ko pa naman yun ng P75. tapos kakausapin ko pa yung principal ng grade school para papirmahan yung card ng anak ko. duduguin na naman ako. dapat yata irecord ko na lang ang lahat ng dalamhati ko sa eskwelahan nila tapos rewind-play sa lahat ng magtatanong. haha.

iyong panaginip tungkol sa kape

nanaginip ako buong gabi,
at ito ang aking panaginip:

na,
nagtimpla ako ng kape-
dalawang tasa,
madaming cream.

hinayaan ko sila sa mesa,
tapos inantay kita.

matagal.

nang ika'y dumating,
malamig na ang kape
at nanuyo na ang mga
bulaklak
na kasama ng kapeng
nag-aantay sa mesa.

(para kanino
ang mga bulaklak? ewan ko.)

hindi na rin kita pinansin.
pero ibinigay ko pa rin
sa iyo ang iyong kape,

hinaluan ko ng patis.

Ang Gusto Ko sa Aking Magiging Asawa Liban sa Dapat ay may Bigote Siya

Una sa lahat,
wag mo nang isiping mag-apply
kung wala ka namang
bigote
(
o maski man lang plano
na magpatubo
nito
)
may pagkiling din ako sa mga lalaking hindi masyadong
matangkad,
kunwari, 5'8", o 9".
Gusto ko ang mga lalaking may malalapad na balikat
and malalaking mga kamay;
wala naman akong kahilingan sa laki ng iyong etits,
pero dapat gusto mo itong gamitin,
at sana lang, sa akin, sa loob ko lang,
at papayag kang makipagyesyesyo ng madalas
hanggang tayo'y abutin ng 90.

At, may isa pa pala.
Gusto ko ng lalaking steady-
Iyong may planong maging asawa ko
sa loob ng 50 o
60 na taon,
walang kasamang mga sabbatical.

Gusto ko ang mga lalaking mahilig sa mga tula,
at ang mga lalaking nagsusulat ay mas lalong nakaka-turn on (maski alam kong
hassle yun
ang totoo'y nakakatakot ang linyang iyan, dapat 'atang baliktarin na lang:
"ang mga lalaking nagsusulat, nakaka-turn off")
lalo na't sila'y magaling.
Gusto ko din ng mga lalaking may ambisyon,
iyong mga lalaking kinukuha ang kanilang tadhana sa kanilang mga palad
at sinusubukang hubugin ito.

Gusto ko ng lalaking mekanikal,
iyong pisikal,
mahilig bumuo ng mga bagay,
gamitin ang kanyang mga kamay,
marahil ay atleta,
pero iyong atletang kumikilos ng may angking talino,
na sana'y natutunan niya sa mga libro.
Gusto ko ng lalaking may pananalig sa mga libro.
Ibig sabihin, magkakaroon din siya ng pananalig sa akin.
Isa akong mahaba at maharayang libro.

Gusto ko rin na ang aking lalaki'y isang lakwatsero,
ngunit homebody din,
iyong masayang magtratrabaho kasama ko
sa bahay,
o iyong maligaya ding magpapariwara
at tumingin sa mga bagong bagay
kasama ko;
iyong nakahanap na ng kanyang susi sa kahulugan ng mundo,
at iyong magbibigay ng susi sa akin sa kahulugan ng kanyang sarili.

Gusto ko ng lalaking
may mabuting asal,
iyong marunong umayon sa mundo,
iyong mahilig sa mga himig,
at iyong may sariling style.

Iyong marunong maghanap-buhay,
maski pa malaki naman ang aking maiiaambag;
iyong gusto ng tunay na babae
at 'yung mamahalin siya
para sa kanyang mga
narating na sa buhay.

Isang lalaking nagbabasa.
Isang lalaking mahilig magpinta.
Isang lalaking gustong makipag-usap habang kami'y nakahiga sa kama.
Isang lalaking mahilig sa tag-araw ngunit nabubuhay pa rin sa tag-lamig.
Iyong mahilig hawakan ang aking katawan.
Iyong mahilig humalik.
Iyong nagmamakinilya ng kanyang mga sulat.

Iyong umiinom ng Red Horse.
Iyong marunong mag-motorsiklo.
May koleksiyon ng mga libro.
May malaking aso.
'Yung tatawagin ang pangalan ko sa kanyang pagtulog.

Sa totoo lang, isang lalaki pa lang ang nakilala ko na parang ganito;
pero kung sa tingin mo ay pwede ka,
ipadala mo na ang mga application form.
Pero,
marahil wala kang laban sa unang kandidato.
Ngunit ako naman ay demokratiko
at nais kong bigyan ang lahat ng pagkakataon.

Isama ang larawan ng iyong bigote.
Hindi ko pa natatapos iyong dokumento
na naglalarawan ng saktong klase ng bigote na gusto ko.
Ngunit mataas ang aking panglasa.
Maniwala ka,
may mga bigoteng
hindi talaga makakapasa.

Kilala ako sa pagiging pihikan.

salin ng "What I Want in a Husband Besides a Mustache" ni Diane Wakoski, mula sa aklat na The Motorcycle Betrayal Poems, 1971

miss igorota sa bonifacio high street

ilang larawan na kabilang sa trans-atlantic photo project namin ni conniechiwa. i gave her an igorota doll from the strawberry farm as a present when she visited our dear old bansa and she took photos of the doll here and in the states. we're going for at least 500 photos. wish us luck!





somewhere there is a startling social commentary here. hinahanap ko pa. hahaha

some more photos here.

o kung di man pag-ibig

paborito kong kwento ni eros atalia yung tungkol kay doray at intoy. gusto ko muling makaramdam ng pag-ibig. yung tipong kakainin ang buong pagkatao mo, yung makakalimutan mo ang lahat ng masama sa buhay, yung sa sobrang saya mo feeling mo humihinga ka ng apoy ala puff the magic dragon. yung hindi ka marunong matakot, yung wala kang pakelam sa iisipin ng ibang tao, yung libog na libog ka at di makatulog, yung gusto mo lagi dilaan yung labi niya dahil mahal na mahal mo siya at gusto mo siyang laging nalalasahan, yung ganoong klase ng pakiramdam. yung parang lahat ng bagay kumakanta dahil masaya sila para sa iyo- ang hangin, ang mga puno, ang silahis ng araw, ang mga patok na jeepney, ang mga humihingi ng love offering.

mahal ni intoy si doray, maski nilalako ni doray ang tilapya niya sa kahit sinong gustong bumili. at maski amoy dagat si intoy, maski sugat-sugat na ang kanyang mga kamay sa paglilinis ng mga tahong, ay hinalikan pa rin ni doray ang mga sugat na ito. gusto ko ng ganun, yung may magmamahal sa akin ng ganun. puro at wagas at walang halong malisya.

o kung 'di man pag-ibig, gamot na lang sa aking insomnia. nababagot na ako. pakshet.

baket list, at ang hiwaga ng Ped Xing

si father arnel ang nagmisa sa kapilya namin netong nakaraang sabado. (oha! gulat kayo noh. akala niyo di ako nagsisimba!) sa lahat ng pari sa cainta, siya ang paborito ko. una kasi, napansin kong mahilig si pader sa history, with emphasis on the tunggalian ng mga uri. dati may sermon siya na ine-explain niya yung mga sistema ng lipunan sa mga nagdaang taon- dati daw pyudalismo, ngayon kapitalismo. historical materialism ata ang tawag dun, o basta ang framework niya minsan may pagka-marxist.

ikalawa, kaya ko siya nagustuhan ay dahil manunulat din siya. may mga napublish na rin na mga libro si pader. ewan ko kung nanalo na siya ng Palanca. pero nung lumabas iyong huling libro niya, sabi niya sa amin, "may Book Launch sa simbahan sa Miyerkules. pumunta kayo para naman malaman niyo kung anong nangyayari sa Book Launch, hehehe."

simple lang naman kasi ang komunidad namin. typical subdivision, middle-class suburbia. pag tiningnan mo ang crowd sa chapel ng village namin, wala kang makikitang donya. wala rin namang senyor. karamihan ng kapitbahay ko puros mga empleyado sa opisina, yung iba may asawang seaman, o basta nasa abroad. ngayon lahat ng kababata ko sa kalsada namin nagco-call center. walang mga may high-profile na otrabs, walang mayabang. basta simple lang kami. normal. minsan boring, pero normal. kaya natutuwa ako pag nagdidiscuss si pader ng mga petiburgesya at ng mga Book Launch. kasi kahit papaano may bago naman sa amin, may bago naman sa kanila.

anyway, sabi ni pader, mahilig kasi manood ng sine yun, pinanood daw niya yung Bucket List. sa pelikula daw na yun, yung isang tauhan may bucket list- tipong listahan ng mga bagay na gusto niyang gawin bago siya mamatay. tapos sabi ni pader, dapat kami rin daw gumagawa ng bucket list. pero sabi niya, isipin daw namin na bawat isa sa amin, iba-iba daw ang gustong mangyari sa buhay niya- lumapit siya sa isang ale dun sa loob ng chapel- kunwari ito, ang pinagdadasal lang, "lord sana pumuti na ako, ubos na ang glutathione ko!", samantalang yung isa daw, ang pinagdadasal, sana tumigil na daw yung asawa niya sa pambababae. iba-iba daw tayo ng kahilingan, sabi niya. oo naman.

minsan, nung isang taon, ang sermon ni pader, tungkol sa mga broken family. kakasimula lang ng skwela noon, grade 1 na yung anak ko nun, at medyo dalawang linggo na rin akong iyak ng iyak dahil na-overwhelm ako sa mga responsibilidad ng anak na mag-a-attend na ng big school. halo-halo, separation anxiety, poot sa tatay ng anak kong minura-mura ako nang humingi ako ng pang-tuition, yung takot sa mga pwedeng mangyari, yung isang bagong taon na pangungulit sa mga assignment, gastos, lahat na. tapos kwento ng kwento si pader sa altar na ang mga bata malungkot kapag di kumpleto ang pamilya. taena, luha ako ng luha sa simbahan. buti na lang last mass na yun at ako lang at yung anak ko yung tao sa bangko. pero ang hikbi ko, pilit kong iniipit.

nung peace be with you na, may kumalabit sa akin mula sa likuran. si teacher brenda pala, yung principal nila kaloy sa luma niyang small school. mahal na mahal kami nun kasi kaibigan kami nung anak niyang artist. gusto ko ulit umiyak sa kanya, waaah, teacher natatakot ako sa lahat ng ito. kaso ang OA naman diba, saka baka makita ako nung nanay kong umiiyak, sasabihin na naman nun, "bakit ka umiiyak, maswerte ka nga't blah blah blah...".

ganyan ang nanay ko e. hangga't di ka pa duguin sa matris o kung saan e feeling niya ayos ka pa. actually nung naghiwa ako ng braso ko at sobrang dinugo dahil nasiraan na ako ng bait e kebs lang siya. nagalit lang at di pa daw ako natutulog, alas dos na daw ng umaga. nakakatawa kasi yun, kasi, tinext ko yung isang kaibigan ko na naghiwa ako. tapos nag-alala yung kaibigan ko tumawag sa landline, e nanay ko nakasagot, sabi niya tulog na ako. sabi ng kaibigan ko, pakitignan lang daw ako kung okay na ako. binabaan ng nanay ko yung kaibigan ko tapos pumasok sa kwarto ko. sumigaw lang ng sampung segundo tapos lumabas na ulit. haha. ang labo diba? dapat ata may ambulansiya effect para mag-alala siya. ewan.

anyway, iniisip ko kung anong bucket list ko, para sa sarili ko. pero parang hindi simple e:

1. macomplete yung mga incomplete ko, matapos ang MA, tumuloy magPhd
2. maglabas ng (mga?) libro
3. makapuntang Amerika, at/o kaya sa Europa para bisitahin si Ody
4. bumalik ng Surigao.
5. maging titser. maski isang sem lang. pero gusto ko yung ma-inspire yung mga bata sa akin.
6. gumawa ulit ng pelikula, yung pang-babae, yung pang-bayan.
7. magpinta. mag-exhibit.
8. mag-asawa... o kaya mag-install ng lalakeng pwedeng magposing na asawa ko dito sa bahay at pwede bitbitin sa mga lakad sa labas ng bahay
9. subukang mag-med.

seryoso! gusto ko subukan kumuha ng medisina. kaso hindi pre-med ang course ko, kaya baka sobrang labo na nun diba? kaya lang takot ako sa dugo at sa patay...kaya baka nasa maling listahan ito. dapat ata nakalagay sa listahan na "Frustrations". ewan.

hindi ako productive lately, wala akong masyadong naisulat, wala rin akong mga bagong drowing o litratong maayos. ewan ko ba. ang dami kasing trabaho, lagi akong pagod. ang dami ko pang iniisip.

andito ako sa point ng buhay ko na, parang, paano ba kinekwento yun? yung, alam mo kailangan mo ng tumawid pero natatakot ka kasi pag tumawid ka na, wala na talagang atrasan. kaya ang dami mong delaying tactics. tanong ka nang tanong sa sarili mo kung ito na ba? ngayon na ba? tapos antay ka ng antay ng signal sa kabila kung gusto nga ba niyang tumawid ka. kaya lang malabo lahat. feeling ko pareho lang kami ng pakiramdam kaya nagkakaganito. ewan.

madami na akong naging boyfriend, madami na rin akong hiniwalayan, marami nang nagpaiyak sa akin, marami na rin nagsabi sa akin na magpapakamatay sila/magpapari na lang sila/hindi na sila iibig pang muli kapag di ko sila binalikan. pero ito, itong kinalalagyan ko ngayon, parang.. alam mo yun? kapag pumayag ako, final na ito, bawal na talagang kumalas. ito na yun forever kaya isipin ko dapat mabuti ang gagawin ko. kung mainlab pa ako sa iba magiging kabit ko na lang yun, kahit siya pa si Orlando Bloom. dahil pag tinuloy ko na ito, siya na ang opsiyal na maghahawak ng puso ko, at ako ang mag-aalaga sa puso niya. usapang matino na ito. kapag iniwan ko pa ulit ito, ako na ang pinakamasamang babae sa balat ng earth.

ang dami kong bagahe. pakshet.

pero may mga maliliit na sandali sa bawat araw na lumilipas nitong mga nakaraang linggo, na muli na akong nangagarap, na aalis kami, uupo sa may dalampasigan, kaming dalawa lang, ganun. at tuwing napapahinga ang loob ko sa mga posibleng masasayang eksenang darating sa buhay ko sa mga maliliit na sandaling iyon, napapayapa ang puso ko, at nagkakaroon ako ng lakas ng loob na humakbang muli, papalapit sa nais kong tawiring lansangan.

my most favorite tv commercial evar!

Swatch Commercial nung bandang 2003, the soundtrack is Five for Fighting's "Something About You". i was in love and clinically depressed around that time. grabe senti mode. medyo tag-ulan din nung mga panahong iyon, parang yung sa eksena dito.

isa 'tong video na 'to sa mga nagpapasaya sa akin noon. that was a very dark time indeed. i'm lucky i got by.

ang weird talaga ng mga lalake

nung first year high school ako at busy na naggagawa ng mga drafting plates para sa Practical Arts, tinabihan ako ng kaklase namin (na tinatamad gumawa ng plates para sa Practical Arts) at nakiusyoso sa Cosmo magazine na nakapatong sa mga libro ko. may litrato dun ng babaeng nakalabas ang cleavage, at sabi ng kaklase ko sa akin: "ikaw ging, bakit wala ka pang boobs?" ang labo. parang ano ba yun, ano namang pakelam ng lalakeng ito sa katawan ko? hindi ko nga napansin na wala pa pala akong boobs. itong mokong lang na ito may-i-point pa sa akin ang aking kakulangan, what duh?

nagpakabusy na ang mokong kong kaklase sa pangungulit sa akin ng kawalan ko ng boobs. syempre tatanga-tanga pa talaga ako nun at ang nasagot ko lang ay, "ha? wala ba? hindi ko alam na meron na dapat ako nun eh." tapos hahagalpak siya ng tawa. tapos paulit-ulit kukulitin lang niya ako. kapagod makipag-usap sa unggoy, nakakahawa kaya yun.

nung uwian na, last subject kasi namin ang PA nun, hindi pa rin niya ako nilubayan. as in sinundan pa rin niya ako hanggang sa kung saan ako sumalampak sa sahig para antayin ang mga barkada ko sa corridor. ewan ko kung bakit di nagpakita yung mga kaibigan ko nun, pero ang nangyari, nung medyo nagsisiuwian na ang mga tao biglang niyang tinanong sa akin, "ging, pwede ba kitang ligawan?"

ano daw?!? syempre sabi ko, "seryoso ka ba?" oo daw. putek, ako naman yung paulet-ulet sa kanya kung seryoso ba siya. ang labo namang pagkatapos apihin ang hitsura mo biglang gusto kang ligawan? ang weird talaga ng mga lalake. anyway sabi ko bahala siya. at bahala nga siya, pagtapos ng isang linggo nakalimutan na niyang seryoso siya. tapos sumakit ang puso ko hanggang nag-summer vacation na. ampanget.

at dahil ang hayskul ay isang masalimuot na kabanata sa self-esteem ng isang babae, bigla tuloy akong naconscious na wala akong boobs. dala-dala ko yang eklat na yan hanggang naka-graduate ako ng hayskul. tapos, nagsisi pa ako na bakit di ko sinabing pwede akong ligawan nung kaklase ko. eh type ko rin naman siya. kaya pagkatapos nun maski sinong gustong manligaw sakin pinapabayaan ko na. kebs na kung seryoso sila o hindi. bahala na, baka magsisi pa ulit ako. ayan ang napala ko, hanggang ngayon ako pa rin ang umuuwing luhaan. hay ewan ko ba sa'yo ging.

nung nagpaplano kami ng aming 5th year highschool reunion eh nagkaron ulit kami ng kontak ng kaklase kong yun. tinawagan ko at pinapatulong ko sa komite ng pag-aayos ng reunion. gulat na gulat siyang tumawag ako, at inumaga kami ng kakausap. ang daming kwentuhan, eh huli pa ata kaming nag-usap ng matagal ay nung first year, parang suddenly kailangan lahat ikwento, nakakatawa. pero malungkot na masaya nga lang nung nagpapaalam na ako kasi sabi niya, "mahal kita. mahal pa rin kita. i love youuuuuuu." ang daming angas sa tono ng kanyang pagsasalita. parang nahihirapan siya sa nararamdaman niya. ang weird. bakit niya ako mahal? labo.

nagdate kami ng ilang buwan, pagtapos siyang breykin ng girlfriend niya dahil nabuking nito na may iba na pala siyang mahal. tapos ang nakakatawa, iniwan ko rin siya kasi malaki na ang topak ko nung mga panahong iyon. nagsisimula na ako sa pagiging walang kwentang tao ko. pero in fairness naman sa amin, limang taon na rin ang nakalipas, ayos pa rin naman kami, nag-uusap pa rin ng madalas, siguro nagmamahalan pa rin kami, wala lang gustong umamin.

kagabi nag-yaya siya magsex. (hindi pa kami nagsesex kahit kelan.) sabi ko, "ayaw ko nga makipag-sex sa'yo."

sabi niya, "bakit?"

sabi ko, "haler, pakatapos mo akong asarin nung hayskul na wala akong boobs, paano pa ako maghuhubad sa harap mo? baka tawanan mo lang ako na wala pa rin akong boobs! baka matawa lang ako! basta ang weird, ang weird na magsesex tayo. ayoko!"

ewan, tapos pagkatapos nun parang malungkot na yung tono niya. 'di ko alam kung nasaktan ko ang kanyang damdamin.

may part 2 pala ito, kaso di ko na nilagay dito dahil nangako na akong hindi magba-blog tungkol sa kanya.

i am currently out of commission as i am feeling very sad

*sigh*